Rouwen - mag ik alsjeblieft? 

Verdriet, afscheid en rouwen zijn een essentieel deel van het leven; kunnen wij dat accepteren, en hoe reageert de omgeving?

Rouwen, accepteert mijn omgeving dat? Of moet ik mij naast het verdriet ook nog verweren en mijn rouw verdedigen? Er zijn eindeloos veel voorbeelden van de onmacht van mensen om te troosten: 'de zon schijnt', 'je hebt nog zoveel om voor te leven'. 'het leven gaat door', 'je moet er overheen komen' of 'je mag de overledene niet belasten met je verdriet'.

Durven wij de confrontatie niet aan? Geboren worden en sterven, we hebben het allemaal gemeen. Rouwen is echter een miskend proces geworden in de samenleving.

Er overheen komen? Nee, er doorheen gaan. Het is niet een 'bladzijde die je omslaat'. Het verleden kleurt de toekomst. De overledene, de herinnering blijft bij je als een kostbare schat, een deel van het levenspad dat je samen hebt afgelegd.

Eerst is er een rauw litteken, een amputatie, een deel dat wegvalt. Het krijgt langzamerhand zijn plaats, wanneer het leven dat eerst stuurloos leek, weer richting krijgt. Dromen, gewaarwordingen van nabijheid... waarom zou dit verbeelding zijn, ingegeven door verdriet en eenzaamheid? Voel je dit zelf ook zo, of is het de omgeving die het je onmogelijk maakt dit te uiten?

Hoe lang mag je rouwen? Als dit tot het leven hoort, sterven en leven, vreugde en smart, waarom dan een termijn of een indeling in fasen? Je wilt er over praten, dagen, maanden, jaren, maar waar vind je een luisterend oor?
Leed vergelijken is onmogelijk. Het is nooit meer of minder, het is hooguit voor iedereen anders.

We staan met elkaar op de drempel van leven en dood. Misschien kunnen we vanuit dit gemeenschappelijk punt in individuele gesprekken een stukje op weg gaan om de draad verder te weven, om levenskracht en levensmoed te verzamelen om het levenspad mee te vervolgen. En misschien kan ieder voor zichzelf op de vele vragen een antwoord of inzicht verkrijgen.

print deze pagina...

© Renée Zeylmans 2017