Liefde 

De opgave van de aarde

Verschijningsdatum 10 februari 2015

Renée Zeylmans
Liefde
De opgave van de aarde

Liefde is gekend worden in je diepste kern. De weg van de liefde bewandelen is een inwijdingsweg, in deze en komende eeuwen. En die weg is niet alleen weggelegd voor de enkeling, maar voor de hele mensheid.

Met berouw begint de vereffening van het verleden, met vergeving de scheppende toekomst. Een weg van diepten en hoogten, een weg van vallen en opstaan, van loutering en het brengen van off ers. Vergeven brengt ons tot de liefdeskern in onszelf.

Ook vergeving schenken aan iemand die overleden is, is van het grootste belang voor beide betrokkenen. Eeuwigdurende liefde is de brug tussen de levenden en de doden. Laten we elkaar in liefde de hand reiken; we zijn niet meer of minder dan onze medemensen. Laten we broeders zijn en niet het negatieve, maar het goede in ieder mens zien.

Uitgeverij Cichorei, Amsterdam
Formaat: paperback, 13,5 x 21 cm
Omvang: 78 blz.
Prijs: € 14,50
ISBN 978 94 91748 27 1

Inhoudsopgave en fragmenten uit de inhoud:

liefde_inhoud.pdf

Bij de omslagafbeelding

De terugkeer van de verloren zoon

De jongste zoon zei tegen zijn vader: Vader, geef mij het deel van het vermogen, dat mij toekomt. Hij verdeelde het eigendom onder hen. En weinige dagen daarna nam de jongste zoon al zijn have bijeen en vertrok naar een ver land. Daar bracht hij zijn gehele vermogen door in een heilloos leven. Toen hij alles verkwist had, ontstond er een grote hongersnood in dat land en hij begon gebrek te lijden. Hij maakte zich op en ging in dienst bij een van de burgers van dat land; die stuurde hem op het veld om varkens te hoeden. En hij zou graag zijn maag gevuld hebben met de schillen, die de varkens aten, doch niemand gaf hem iets.

Toen kwam hij tot zichzelf en dacht: Hoeveel arbeiders van mijn vader hebben brood in overvloed, en ik kom hier om van de honger. Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan en tot hem zeggen: vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u; ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden; maak mij tot een van uw arbeiders. En hij stond op en ging naar zijn vader.

Toen hij nog ver weg was, zag zijn vader hem en werd ten diepste ontroerd; hij liep hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem. De zoon sprak tot hem: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u, ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden. Doch de vader zeide tot zijn knechten: Haalt snel het beste kleed en doet het hem aan, geeft hem een ring aan de hand en schoenen aan de voeten en brengt het gemeste kalf, slacht het en laat ons een feestmaal houden; want mijn zoon was dood en is weer levend geworden, hij was verloren en is teruggevonden. En zij begonnen feest te vieren.

(Lucas 15:11-24)

Als u de PDF-bestanden op deze pagina niet kunt openen, klik dan hier voor de gratis reader.

print deze pagina...

© Renée Zeylmans 2017